ماسه سنگ های سرخ صخره ساز در الموت قزوین

در دوره میوسن (حدود ۲۰ میلیون سال قبل) در بیشتر نواحی ایران حوضه های رسوبی قاره ای گسترش داشته اند که با پسروی دریا و تبدیل محیط های دریایی به قاره ای رسوبات آواری – تبخیری را نهشته کرده اند. این نهشته ها در حال حاضر در بیشتر فرونشست های ایران مرکزی برونزد دارند و به نام “سازند سرخ بالایی” شناخته می شوند. این ردیف های آواری به این دلیل بالایی نامیده می شوند که در روی سازند قم نهشته شده اند و شباهت زیادی با ردیف های آواری زیر سازند قم دارند که آنها تحت عنوان سازند قرمز زیری نام برده شده اند. در مناطقی که سازند قم وجود ندارد تفکیک این دو سازند از یکدیگر مشکل است و به همه آنها با هم “رسوبات سرخ رنگ نئوژن” گفته می شود.

سازند سرخ بالایی بیشتر از نوع ماسه سنگ، مارن، کنگلومرا و تبخیری هایی مانند گچ و نمک است و فرونشینی تدریجی بستر در زمان نهشت رسوبات، ضخامت این سازند را افزایش داده است. ستبرای این سازند در برخی نقاط تا ۶۰۰۰ متر برآورد شده است.

سازند سرخ بالایی به طور معمول به صورت هم شیب و گاه تدریجی بر روی سازند قم قرار دارد ولی در حاشیه حوضه ها می تواند دگر شیب و با کنگلومرای قاعده ای آغاز شود.

در تصویر ستبرای زیادی از ماسه سنگ های سازند سرخ بالایی دیده می شوند که به صورت صخره ساز در ارتفاعات البرز و در محدوده الموت قزوین استوار مانده اند. این تصویر در نزدیکی معلم کلایه و بادید به سوی شمال خاور گرفته شده است.

کلمات کلیدی: سازند سرخ بالایی ، نئوژن ، البرز ، تخریبی ، ماسه سنگ ، میوسن ، سازند قم ، زمین شناسی ، زمین گردشگری ، ژئوتوریسم ، زمین گشت

0 پاسخ

ثبت دیدگاه

مایل به ملحق شدن به بحث هستید ؟
به ما بپیوندید !

دیدگاهتان را بنویسید